استاد سیف الدین سیحون، نماینده حزب آزادگان افغانستان گفت: " شکل‌گیری گفتمان صلح در سطح ملی، منطقوی و بین المللی برای مردم افغانستان یک فرصت خیلی مهم و سرنوشت ساز است و باید ازین فرصت مردم عام، سیاسیون، حکومت و سایر اقشار استفاده اعظمی نماید." همچنان نور محمد غفوری، نماینده کمیسیون احزاب سیاسی نیز از به سطوح آمدن تمام جناح‌ها (مردم و حکومت افغاستان به شمول طالبان)، کشورهای منطقه و قدرت‌های بزرگ از جنگ سخن گفت و افزود: "خشونت‌های موجود همه را خسته ساخته. همه خواهان صلح و قطع جنگ در افغانستان هستند و با استفاده از فرصت پیش آمده حکومت با طرح و تدوین یک برنامه واحد و منسجم که بتواند گفتگو های صلج را با طالبان به نتیجه مطلوب که همانا ختم جنگ است برساند." اشتراک کنندگان جلسه بیان داشتند که حکومت قبل از شروع مذاکرات با طالبان باید بر شکل‌گیری و راه اندازی گفتمان‌های مسلسل میان مردم، احزاب و نخبگان سیاسی، علمأ، زنان، جوانان و رهبری حکومت را مهیا سازد و یک صدا و صف واحد از آدرس دولت افغانستان شکل گیرد، تا اطمینان حاصل گردد که گفتگوهای بین الافغانی برآیند مثبت و مؤثر در پی دارد. در صورت عدم شکل گیری اتحاد کلی و صف واحد در سطح داخلی؛ حکومت قادر نخواهد بود تا به نمایندگی از ملت افغانستان و یک آدرس مشخص به کرسی مذاکره با طالبان بنشیند. میرزا محمد "خلیل" یک تن از اشتراک کنندگان در جلسه بیان داشت، در صورت معلوم شدن و نشدن نتیجه انتخابات، با وصف که حکومت کنونی از لحاظ حقوقی مشروعیت ندارد ولی در این مرحله بسیار اساس صلاحیت و مسؤولیت دارد تا ضمن نمایندگی از دولت افغانستان در گفتگو های صلح، در حصه مدیریت و تدوین یک برنامه و ستراتیژی همه شمول و جامع برای پیشبرد گفتگوها با طالبان کار نماید. در همین‌حال، آقای عبدالولی فایز، نماینده حزب محاظ ملی، خاطر نشان نمود که برای دست یابی به صلح با ثبات ضمن متقبل شدن قربانی قشر سیاسی، حکومت و احزاب سیاسی، ضرورت احساس میگردد تا از مواضع خویش کوتاه بیایم و از خواست‌های خود بگذریم چون دست‌یابی به صلح دراز مدت نیازمند بده و بستان است. یعنی تجربه نشان داده است که در گفتگو های صلح میان دو گروه متخاصم برای دست یابی به یک خواست مشترک باید یک چیزی را از دست دهید تا چیز دیگری را بدست بیآورید. نمایندگان احزاب سیاسی و علما، ضمن تاکید بر تشکیل یک هیأت همه شمول از تمام اقشار جامعه که در قید و کنترول حکومت و جناح‌های سیاسی نبوده بیان داشتند که اعضای هیأت باید آگاهی کامل از وضعیت جاری کشور، آشنایی و بلدیت به زبان گفتگو و گفتمان را داشته و در جریان مذاکرات صلح صرف نظر از تمام علایق و گرایش‌های شخصی خود گذشته و منفعت ملی و خیر مردم افغانستان را در نظر بگیرند. احزاب سیاسی از سازمان ملل متحد و جامعه جهانی خواستند که بالای حکومت افغانستان و جناح‌های سیاسی فشار آورد تا دست از تک‌رویی‌ها و انحصارگرایی در پروسۀ صلح بردارند و تلاش کنند تا یک اجماع ملی و همه شمول شکل گیرد. اشتراک کنندگان جلسه بر حفظ دست‌آوردهای 19 سال اخیر از جمله انتخابات، آزادی بیان، حق تحصیل، حقوق مساوی زن و مرد و حق کار زنان در ادارات در مذاکرات صلح تأکید کردند. در ادامه اشتراک کنندگان به نقش کلیدی و مهم سازمان ملل متحد و جاجعه بین المللی پرداختند و اظهار نمودند که دخیل بودن سازمان ملل متحد و جامعه جهانی در جریان گفتگو های صلح میتوان روی مؤثریت این گفتگو ها نقش اساسی و عمده داشته باشد اما به شرط این که این نقش و سهم گیری بی طرفانه و در قالب پیشکش مشوره های تخنیکی و تسهیل گفتگو ها در صورت ضرورت باشد. خواست حاضرین جلسه در خصوص علنی و یا سری بودن مذاکرات صلح چنین بود که مردم افغانستان حق دارند از موضوعات و اتفاقات که در جریان مذاکرات صلح میان طرفین مذاکره کننده به وقوع می‌پیوندد آگاه باشند. ازین رو تاکید بر تعقیب، پیگیری و نظارت از جریان مذاکرات داشتند تا از هر گونه معامله بر سر حقوق مردم افغانستان در پشت درهای بسته جلوگیری صورت گیرد.